பாகிஸ்தானின் தற்போதைய நிலையை உற்று நோக்கினால், ஒரு நாடு தனது மக்களின் நலனை விடவும் அண்டை நாட்டுடனான பகையுணர்வுக்கும், தேவையற்ற ராணுவக் கட்டமைப்பிற்கும் முன்னுரிமை அளித்தால் என்னவாகும் என்பதற்கு அந்த நாடு ஒரு நேரடி உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. பல தசாப்தங்களாகப் பயங்கரவாதக் குழுக்களுக்குப் புகலிடம் அளிப்பதும், அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதையுமே ஒரு மறைமுகக் கொள்கையாகக் கொண்டிருந்த பாகிஸ்தான், இன்று அதே பயங்கரவாதத்தின் கோரப் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கிறது. சொந்த நாட்டு மக்களுக்கே பாதுகாப்பு வழங்க முடியாத நிலையில், எல்லையில் சீண்டல்களைச் செய்து கொண்டிருந்த பாகிஸ்தானின் ஆட்டம் தற்போது அடங்கத் தொடங்கியுள்ளது. அந்நாட்டின் பொருளாதாரம் சீர்குலைந்து போனதற்கு அந்நாட்டு ஆட்சியாளர்களின் மெத்தனப் போக்கும், தூரநோக்கற்ற வெளியுறவுக் கொள்கைகளுமே முதன்மையான காரணங்களாகும்.

பாகிஸ்தான் எப்போதும் சீனாவின் தயவிலேயே தனது பிழைப்பை ஓட்டி வருகிறது. சீனாவிடம் வாங்கிய பெரும் கடன்களும், அந்தப் பணத்தைச் சரியான முறையில் முதலீடு செய்யாததும் பாகிஸ்தானை ஒரு 'கடன் பொறிக்குள்' சிக்க வைத்துள்ளது. உலக நாடுகள் பலவும் பாகிஸ்தானை நம்பி முதலீடு செய்யத் தயங்குவதற்குக் காரணம் அங்கு நிலவும் பாதுகாப்பற்ற சூழலே ஆகும். தனது சொந்த நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அவர்களைத் தவறான பாதையில் திசைதிருப்பியதன் விளைவை இன்று அந்நாடு அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு பக்கம் விலைவாசி உயர்வு, மறுபக்கம் மின்சாரத் தட்டுப்பாடு என அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாத நிலையில், அந்நாட்டுத் தலைவர்கள் இன்னும் காஷ்மீர் விவகாரத்தைப் பேசிக் கொண்டிருப்பது நகைப்பிற்குரியதாக உள்ளது.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, பிரதமர் மோடி தலைமையிலான அரசு எடுத்த 'பயங்கரவாதத்திற்கு இடமில்லை' என்ற உறுதியான கொள்கை பாகிஸ்தானை உலக அரங்கில் தலைகுனிய வைத்தது. சர்ஜிகல் ஸ்டிரைக் போன்ற அதிரடி நடவடிக்கைகள் மூலம் இந்தியாவின் பலம் என்ன என்பதை உலகம் உணர்ந்தது. அதே நேரத்தில், இந்தியா டிஜிட்டல் புரட்சியிலும், உள்கட்டமைப்பு மேம்பாட்டிலும் கவனம் செலுத்தி கோடிக்கணக்கான மக்களை வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுத்தது. ஆனால் பாகிஸ்தானோ, தனது பழைய பல்லவியையே பாடிக்கொண்டு பொருளாதார ரீதியாகப் பாதாளத்திற்குச் சென்றுவிட்டது. இன்று ஒரு கிலோ கோதுமை மாவுக்காகத் தெருக்களில் மக்கள் அடித்துக் கொள்ளும் நிலையைப் பார்க்கும்போது, பாகிஸ்தான் ஒரு தோல்வியடைந்த நாடாக மாறிவிட்டதோ என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.

பாகிஸ்தான் தனது கடந்த காலத் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு, பயங்கரவாதத்தை முழுமையாக வேரறுக்காத வரை அந்நாட்டிற்கு விடிவுகாலம் பிறக்கப் போவதில்லை. சர்வதேச நிதியத்திடம் (IMF) மீண்டும் மீண்டும் கையேந்துவது ஒரு தற்காலிகத் தீர்வாக இருக்குமே தவிர, நிரந்தர முன்னேற்றத்தைத் தராது. அணு ஆயுதங்கள் கையில் இருந்தும் ஒருவேளை சோற்றுக்கு வழியில்லாத நிலையில் இருக்கும் பாகிஸ்தான், "யார் யார்கிட்ட மோதுறது" என்ற அடிப்படை உண்மையை இனியாவது புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தியாவின் வளர்ச்சியைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுவதை நிறுத்திவிட்டு, தன் நாட்டு மக்களின் வயிற்றுப் பசியைப் போக்க வழி தேடுவதே பாகிஸ்தானுக்கு இருக்கும் ஒரே வழி.